یهود و رسانه‌ها

گیرمو دل تورو در فیلم فرانکنشتاین نوعی معنویت‌گرایی تاریک مبتنی بر مادی‌گرایی را تبلیغ می‌کند. هدف زندگی انسان نه اتصال به بی‌نهایت، که عشق‌ورزیدن به موجودات تاریک است!

در سال ۱۹۴۶، بسکتبال حرفه‌ای، حداقل در نیویورک، فراتر از یک «بازی شهری» بود؛ این ورزش یک «بازی یهودی» بود که توسط جامعه یهودی نیویورک رونق گرفته و شکل داده شده بود!

سریال خاندان داوود از اسطوره بهره می‌گیرد تا سیاست را تطهیر کند. پیام سریال ساده و صریح است: بازسازی هویّت ملّی از دل رنج، و نادیده‌گرفتن نقش خود در ایجاد همان رنج!

سریال «خانه داوود» دروغ شاخ‌داری به اسم «پادشاهی اسرائیل» را در ذهن مخطب می‌اندازد و «قوم یهود» را از یک گروه محدود و پراکنده تبدیل می‌کند به یک جامعه‌ی مدنی رومی!

موزیک ویدیوی آیدول با ارائه ظاهری فریبنده از خودشناسی و عدم تمرکز بر شواهد علمی و منبع الهی، فرد را در چرخه‌ای از تجربیات درونی نگه‌داشته و می‌تواند به روان‌پریشی و خودشیفتگی منجر شود.

فبلم «کارآموز» (The Apprentice) تصویری است از هیولایی که آمریکا می‌خواهد از خود به جهان نشان دهد: هیولایی ترسناک برای ایجاد رعب که توسط یهودیان صهیونیستی ساخته شد.

«هالیوود جولانگاه فراماسونری» ترجمه‌ای از یادداشت «گری بام» نویسندهٔ ارشد «هالیوود ریپورتر» در مورد افتتاح موزهٔ هنری در مکانی است که قبلاً متعلّق به ماسون‌های هالیوود بوده.

ریشه‌های افق دید انیمیشن «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» را در فرقه‌های یهودزده و تأکید این فرقه‌ها بر «ارتباط با موجودات ماورائی عجیب و غریب» می‌توان یافت.

فیلم «بدن‌های گرم» (Warm Bodies) در پوشش یک داستانِ «عاشقانه‌ی جذاب»، در واقع یک «افسانه‌ی ایدئولوژیک» درباره‌ی نظم جهانی مطلوب غرب روایت می‌کند.

یک سلبریتی چنان بر عواطف عمومی تأثیر می‌گذارد که سرمایه‌داران و سیاستمداران از او به‌عنوان ابزاری برای تبلیغات و کنترل افکار عمومی استفاده می‌کنند. بهترین مثال، انتخابات است!