یهود و رسانه‌ها

در این یادداشت در مورد سینمای هالیوود و یهودی بودن آن، اسنادی را در کنار هم قرار می‌دهیم تا ببینیم سینمای هالیوود از صدر تا ذیل، یهودی و کابالیست بوده و هست.

«شک‌گرایی» (Skepticism) از جریان‌های مهم فلسفی غرب است که در آثار سینمایی به آن توجّه ویژه‌ای شده و آثار نسبتاً زیادی با محوریّت آن ساخته شده مانند سریال See (دیدن).

گیرمو دل تورو در فیلم فرانکنشتاین نوعی معنویت‌گرایی تاریک مبتنی بر مادی‌گرایی را تبلیغ می‌کند. هدف زندگی انسان نه اتصال به بی‌نهایت، که عشق‌ورزیدن به موجودات تاریک است!

در سال ۱۹۴۶، بسکتبال حرفه‌ای، حداقل در نیویورک، فراتر از یک «بازی شهری» بود؛ این ورزش یک «بازی یهودی» بود که توسط جامعه یهودی نیویورک رونق گرفته و شکل داده شده بود!

سریال خاندان داوود از اسطوره بهره می‌گیرد تا سیاست را تطهیر کند. پیام سریال ساده و صریح است: بازسازی هویّت ملّی از دل رنج، و نادیده‌گرفتن نقش خود در ایجاد همان رنج!

سریال «خانه داوود» دروغ شاخ‌داری به اسم «پادشاهی اسرائیل» را در ذهن مخطب می‌اندازد و «قوم یهود» را از یک گروه محدود و پراکنده تبدیل می‌کند به یک جامعه‌ی مدنی رومی!

موزیک ویدیوی آیدول با ارائه ظاهری فریبنده از خودشناسی و عدم تمرکز بر شواهد علمی و منبع الهی، فرد را در چرخه‌ای از تجربیات درونی نگه‌داشته و می‌تواند به روان‌پریشی و خودشیفتگی منجر شود.

فبلم «کارآموز» (The Apprentice) تصویری است از هیولایی که آمریکا می‌خواهد از خود به جهان نشان دهد: هیولایی ترسناک برای ایجاد رعب که توسط یهودیان صهیونیستی ساخته شد.

«هالیوود جولانگاه فراماسونری» ترجمه‌ای از یادداشت «گری بام» نویسندهٔ ارشد «هالیوود ریپورتر» در مورد افتتاح موزهٔ هنری در مکانی است که قبلاً متعلّق به ماسون‌های هالیوود بوده.

ریشه‌های افق دید انیمیشن «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» را در فرقه‌های یهودزده و تأکید این فرقه‌ها بر «ارتباط با موجودات ماورائی عجیب و غریب» می‌توان یافت.