یهود و رسانه‌ها

انیمیشن گرگ و میش خدایان به‌دلیل اقتباس از دین مشرکانه‌ی نورس و البته سکولارتر کردن آن، تمامی اصول تفکر یهود بین‌الملل را به‌خوبی دراماتیزه کرده است.

سینمای سرگرم‌کننده‌ی کوئنتین تارانتینو، مروّج خشونت، ماده‌گرایی، سبک زندگی هالیوودی، نسبیت اخلاق و البته پروپاگاندای نظامی غربی یهودی است.

سریال خاندان داوود روایت تاریخ نیست؛ هدف، توجیه جنایات صهیونیست‌هاست. اما مسئله فقط تحریف تاریخ نیست؛ سینما که باید زبان انسان باشد، به ابزار نفرت بدل شده است.

فیلم وکیل مدافع شیطان با حذف خداوند متعال از کل فیلمنامه، به مخاطب القا می‌کند که اگر به‌دنبال موفقیت هستی، چاره‌ای جز پناه بردن به شیطان نخواهی داشت!

در این یادداشت در مورد سینمای هالیوود و یهودی بودن آن، اسنادی را در کنار هم قرار می‌دهیم تا ببینیم سینمای هالیوود از صدر تا ذیل، یهودی و کابالیست بوده و هست.

«شک‌گرایی» (Skepticism) از جریان‌های مهم فلسفی غرب است که در آثار سینمایی به آن توجّه ویژه‌ای شده و آثار نسبتاً زیادی با محوریّت آن ساخته شده مانند سریال See (دیدن).

گیرمو دل تورو در فیلم فرانکنشتاین نوعی معنویت‌گرایی تاریک مبتنی بر مادی‌گرایی را تبلیغ می‌کند. هدف زندگی انسان نه اتصال به بی‌نهایت، که عشق‌ورزیدن به موجودات تاریک است!

در سال ۱۹۴۶، بسکتبال حرفه‌ای، حداقل در نیویورک، فراتر از یک «بازی شهری» بود؛ این ورزش یک «بازی یهودی» بود که توسط جامعه یهودی نیویورک رونق گرفته و شکل داده شده بود!

سریال خاندان داوود از اسطوره بهره می‌گیرد تا سیاست را تطهیر کند. پیام سریال ساده و صریح است: بازسازی هویّت ملّی از دل رنج، و نادیده‌گرفتن نقش خود در ایجاد همان رنج!

سریال «خانه داوود» دروغ شاخ‌داری به اسم «پادشاهی اسرائیل» را در ذهن مخطب می‌اندازد و «قوم یهود» را از یک گروه محدود و پراکنده تبدیل می‌کند به یک جامعه‌ی مدنی رومی!