بایگانی/آرشیو برچسب ها : کابالا

در بیان ابراهیم (ع) بت‌پرستی فرع بر شیطان‌پرستی است. سران کابالیسم همیشه در طول تاریخ به حضور شخص ابلیس رسیده و او را می‌پرستیدند.

براساس احادیث باید به دو ادریس معتقد باشیم: هرمس اول پدر بزرگ نوح که ریسندگی و بافندگی را اختراع کرد و هرمس دوم، ادریس بابلی که مخترع خط بود.

یهودیان آگاهانه راه شیطان را بر می‌گزینند علت این گزینش این است که از تعلیمات شیاطین زمان سلیمان (ع) و از تعلیمات زمان هاروت و ماروت پیروی می‌کنند.

از درون فرقه رازآمیز کابالا و بر بنیاد میراث شابتای زوی و ناتان غزه‌ای شیاد دیگری به ‏نام یاکوب فرانک ظهور کرد و فرقه‌ای را بنیاد نهاد که به فرانکیست شهرت یافت.

شابتای زوی اندیشه‌پرداز نبود و تفکری منسجم نداشت؛ این ناتان غزه‌ای بود که به جعل یک مکتب از عقاید منتسب به شابتای دست زد؛ مکتبی که تداوم کابالیسم پیشین به شمار می‌رود.

شابتای زوی در بنادر غربی عثمانی ظهور کرد؛ نخست ادعا کرد که مسیح است ولی مدتی بعد، در زندان عثمانی، ادعای خدایی نمود. کمی بعد به اسلام گروید.

آرمان‏‌های مسیحایی دال بر پایان جهان، ظهور مسیح و استقرار حکومت جهانی مسیحیت از پایه‌های اصلی اندیشه پوریتان‏‌ها بود و در این میانه سرزمین صهیون جایگاه محوری داشت.

اندیشه‌های اسحاق لوریا در کنار کتاب ظهر یکی از دو منبع اصلی فکری کابالا بود تا جایی كه کانون اصلی این مکتب در ایتالیا و در پیرامون لوریا و شاگردانش تمرکز یافت.

فردی مرموز به ‏نام دیوید روبنی از عوامل اصلی برانگیختن نخستین موج بزرگ آرمان‏‌های مسیحایی در فضای پس از جنگ‌‏های نافرجام صلیبی است.

با تدوین کتاب ظهر تصوف رازآمیز کابالا به صورت یک نظام فکری و عملی سامان‌یافته و منسجم درآمد و شکل نهایی خود را یافت. این کتاب را موسی لئونی نوشت.