یهود و اسلام

بنی‌اسرائیل از یک طرف خیلی حس‌گرا بودند و معنویات را به‌راحتی تصدیق نمی‌کردند و از طرف دیگر خیلی نازنازی بودند. می‌گفتند: ما شعب مختار هستیم و دیگران نوکر ما.

بنی‌اسرائیل انسان‌های راحت‌طلبی بودند که عهد و پیمان بستند، ولی هنگامی که وقت عمل به آن رسید، عهدشکنی کردند. ما نیز در روز غدیر با خدا عهدی بستیم که باید وفا کنیم.

سامری گوساله را ساخت و گفت: منتظر موسی نمانید! او رفت ولی این همان خدایی است که موسی می‌گفت. همین را باید بپرستید. ملّت هم در مقابل این گوساله به سجده افتادند!

حضرت موسی به بنی‌اسرائیل گفت: إنکم قوم تجهلون. تجهلون چه مربوط به فکر باشد و چه مربوط به عمل، روشن می‌سازد که بنی‌اسرائیل گرفتار ضعف مبانی فکری بودند.

اولین درس این است که ما وقتی با فسادهای اجتماعی روبه‌رو می‌شویم ابتدا باید ببینیم ریشه این فساد از کجاست و آن را آسیب‌شناسی کنیم. حضرت موسی (ع) ابتدا این کار را کرد.

مناخم مندل اشنیرسون به نتانیاهو می‌گوید که «ماشیح» (منجی یهود یا همان دجال واقعی) هنوز ظهور نکرده است. نتانیاهو می‌گوید «ما در حال تلاش هستیم»!

خداوند در سوره قصص ابتدا داستان را از ویژگی‌های فرعون آغاز می‌کند. می‌فرماید: إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِی الْأَرْضِ؛ کأنه می‌خواهد بفرماید مشکل اصلی این خدایگان مصر برتری‌طلبی بود.

در نظر خلیفه دوم، از میان اهل کتاب، یهودیانی خوب بودند که توسط او ظاهراً مسلمان شده و به کار فرهنگی برای دستگاه خلافت مبادرت می‌ورزند. اساس اسرائیلیات نیز در همین دوره پایه‌ریزی شد.

برخی محققان، از جمله «آرنت یان ونسینک» معتقدند داستان قرآنی دیدار موسی با بنده خدا (خضر) در سوره کهف از افسانه یهودی یوشع بن لوی و الیاس اقتباس شده است!

اگر ماجرای قتل عام بنی قریظه به شکلی که در قرآن کریم روایت شده است، بازسازی شود، از حالت «کشتار اسیران» به «رویایی نظامی» تغییر خواهد کرد!