بایگانی/آرشیو برچسب ها : قوم یهود

شاید برای یک محقق مبتدی، برخورد اسلام و قرآن با یهود متناقض جلوه نماید! اسلام برای یهودیت و مسیحیت احترام قائل است، ولی به شدت مقابل کهانت یهود و مسیحیت پولسی ایستاده است.

فضای پرهیاهوی مسیحایی نیمه سده هفدهم که به انقلاب پوریتانی انگلیس و موج گسترده انتقال نیروی انسانی به قاره آمریکا پیوند خورد، طبعاً باید مسیح خود را می‌آفرید. چنین بود که‌ شابتای زوی ظهور کرد.

با تدوین کتاب زوهر تصوف رازآمیز کابالا به صورت یک نظام فکری و عملی سامان‌یافته و منسجم درآمد و شکل نهایی خود را یافت. این کتاب را موسی لئونی نوشت.

یکی از اوصاف موعود عهد عتیق عبارتست از مأموریت اصلی وی که اساس‌ اندیشه قومی یهود را شکل داده و زمینه پدیدآمدن ادبیات ویژه‌ای با صبغه‌ی موعودگرایانه را در سنت یهودی سبب شده است.

به اعتقاد یهودیان سامری، نبی منتظر و موعود تاریخی از سبط یوسف است، اما عموم یهودیان به ویژه یهودیان اورشلیم بر این باورند که موعود آنها از سبط یهودا و از نسل داود (ع) است.

انجیل برنابا رایج‌ترین انجیل خاورمیانه بود ولی نسخه‌های آن نابود و ذکرش از کتب آباء کلیسا حذف شد. علمای مسیحی نه تنها به انجیل حقیقی رحم نکردند بلکه در کتب پدران کلیسا نیز دست بردند.

پولس یهودی نه تنها از یهودیت برنگشته است، بلکه به همان راه سابق می‌رود و فقط شیوه‌ی دشمنی خود را از مقابله‌ی فیزیکی به مقابله‌ی فرهنگی تغییر داده است!

حضرت موسی در تورات حکم کرده که هرکس در قوم یهود بر دار آویخته شود ملعون خدا است. جالب این‌که پولس نیز به همین جمله تورات استناد کرده و عیسی (ع) را ملعون خوانده است!

طرح تناسخ، تلاشی بود از سوی پیروان کابالا برای تطهیر خداوند از اتهام بی‌عدالتی. ولی نه تنها به رفع این اتهام کمک نکرد، بلکه پذیرش این نظریه، به نوعی ناظر بر بی‌عدالتی پروردگار نیز هست!

با آن‌که تورات از سحر و جادو نکوهش کرده و از جادوگری به‌عنوان کاری پلید نام برده، لیکن در برخی از سطور تحریف شده‌ی عهد عتیق، نشانه‌هایی دال بر پذیرش و تأیید جادوگری می‌توان یافت.